Ως τη Λούχα.... ποδαράτο!

... Το 'χε προγραμματίσει καιρό. Στην αρχή το 'χα πάρει για πλάκα... νόμιζα ότι με δούλευε... τη τελευταία μέρα περίμενε για να μου "πετάξει τη βόμβα".... " Αύριο το πρώι ξυπνάς με τον αδερφό σου στις 6μιση και έρχεστε από 'δω για να πάμε Λούχα... τη βορτίτσα που λέγαμε ντε!" Άρχισα να γελάω μπας και την αποσυντονίσω και το ξεχάσει, αλλά ... ήταν αποφασισμένη.
Για ποιά "βορτίτσα" ακριβώς έλεγε???... 11χλμ απόσταση  με τα πόδια και  με ανηφόρα, μιας και η Λούχα είναι ορεινό χωριό!!!... και πώς να ξυπνήσω στις 6μιση το πρωί όταν πέφτω για ύπνο εγώ εκείνη την ώρα? Το χαμόγελο πάγωσε, τα μηνίγκια μου άρχισαν να σφυροκοπούν, ο κρύος ιδρώτας με είχε ήδη λούσει, το πόδια μου παρέλυσαν (καλά πολύ δραματικό το 'κανα... φτάνει!).
 Για να μη τα πολυλογώ... τελικά με κατάφερε. Όντως πρωί-πρωί την άλλη μέρα (κατα τις 8... μη τρέλαθουμε κιόλας)  εγώ και ο bro πάμε απ' το σπίτι της να τη πάρουμε. Ήταν έτοιμη και μας περίμενε. Πάντα οργανωτική αυτή η γυναίκα!...με λίστα όλα τα απαραίτητα στο σακίδιο ( φα'ι', νερό, φωτογραφική, πετσέτες, λεφτά.... κτλ) . Εγώ όπως πάντα το καλοκαίρι με τη παντοφλα!...(που πας ρε καραμύτρο )... που να 'ξερα τι με περίμενε.
Ξεκινήσαμε...
Η μια εικόνα διαδεχόταν την άλλη...απ' το κεντικό δρόμο με τα αυτοκίνητα, στο στενό δρομάκι προς την Αγ. Μαρίνα με τα χωράφια ολόγυρα μεσ' την υγρασία. Η επεξεργασία αναγνώρισης της μύτης "τα 'χε παίξει" απ' τις τόσες πολλές και εντονες μυρωδιές ... απο τα γουρούνια, τις κότες και τις αφοδεύσεις των αγελάδων... μέχρι την ευωδία των λουλουδιών, τη γύρη των πεύκων και τον καθαρό αέρα!
Φτάσαμε στην Αγ Μαρίνα μετά απο 3-4 χιλιόμετρα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Στάση για παγωτό απ'το μουσείο παρακαλώ του χωριού και συνεχίζουμε...
πηγαίναμε... και πηγαίναμε... και πηγαίναμε... η κόπωση δεν αργησε να εμφανιστεί.

 Ωστόσο το τοπίο ήταν πανέμορφο δε λέω, δεντράκια, λουλουδάκια,  τα πουλάκια να κελα'ι'δουν, αλλά... "που είναι αυτή η Λούχα το κερατό μου?"

Ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά ψηλά,η πρώινη δροσιά σιγά σιγά μετατράπηκε σε αποπνικτηκή ζέστη... η μόνη λύση... το βγάρσιμο της μπλούζας( οχι, θα ντραπω!) , επι την ευκαιρία να μαυρίσω λιγάκι... τις παντούφλες φυσικά τις είχα βγάλει προπολού, δε πήγενε αλλο!

Κι άλλη στάση... αυτή τη φορά για το "κυρίως" γέυμα κάτω από μια αιωνόβια ελιά. Απλώσαμε το τραπεζομάντιλο κατάχαμα και του δώσαμε να καταλάβει!
Τελειώσαμε το γεύμα, βγάλαμε και καμιά εικοσαριά φωτογραφίες μεταξύ μας έτσι για να περάσει η ώρα και... συνεχιζουμε...
...μετά από πολύ ώρα φτάσαμε επιτέλους στο δοξασμένο χωριό! Αν και όχι μεγάλο ήταν όμορφο, γραφικό, με σπίτια πέτρινα με ξύλινα παντζούρια...

Μετά απ' την εξαντλητική διαδρομή, ένας παγωμένος φραπές ήταν οτι έπρεπε στη καφετέρια του χωριού... απόλαυση,  και με θέα ονειρεμένη...
Ο γυρισμός φυσικά ήταν με αυτοκίνητο, να 'ναι καλα ο Σακης.
Αυτο τον περίπατο τελικά τον ευχαριστήθηκα πολύ παρ' όλη τη κούραση ...και ναι θα το ξανάκανα!
 Αν δε με πιστέυετε για όσα σας είπα για δείτε και εδώ....!

Ζακυνθινές, Καλοκαιρινές, "kalitexnikes"...

Δεν είναι πολύς ο καίρος οπου έφυγε το καλοκαίρι... όμως εμένα ήδη μου έλειψε...

Όπως και να το κάνουμε είναι η αγαπημένη μου εποχή και όχι μόνο για μένα αλλά για τους περισσότερους πιστέυω... παρακάτω είναι ορισμένες προσωπικές φώτος.... απ΄το καλοκαίρι οι περισσότερες...

...αυτή είναι η αγαπημένη μου, με τη ξαδέρφη να παίζει με τα νερά και γω να... καλλιτεχνώ!.. τραβηγμένη στο Καλαμάκι. (Αυτά τα λοφάκια δεν υπάρχουν πάντα... πρώτη φορά τα εβλεπα και γω, μάλλον θα ευθυνόταν ο καιρός)

Ναι όπως καταλάβατε το ψάρεμα είναι οικογενιακό χόμπυ! Εδώ είναι στον Αγ. Νικόλα στο Βασιλικό... τέρμα στα βράχια μετά το εκκλησάκι...

Εδώ... οτι κάτι κάνω... στο Γέρακα...

Αυτή τραβηγμένη απ' το σκάφος... μια στάση στο Μαυράτζη...

Στο Πόρτο Κούκλα... με θέα το Μαραθωνήσι...

Πόρτο Ρόξα.....

Ένα καλοκαιρινό πρωινό στη παραλία... αν και κατευθίαν απ΄το baragge(club) ξενυχτισμένοι η διάθεση για όμορφες φώτο δε φέυγει!

...στο Κερι....

και τέλος στα Μαντράκια... μια μικρή παραλία στον Αγ. Νικόλα Βολιμών...

Χαιρετώ! Καλό μήνα!!!

Καλύβα σε θέα...!!!

Ήταν μέσα Σεπτεβρίου πέρυσι, όπου ο πατέρας έριξε μια ιδέα για ψάρεμα.
Του λέω..." που? "." Στο Γάιδαρο!"... απαντάει. Και μόνο στην ιδέα βαριόμουν... δεν είναι και καμία ιδιαίτερη παραλία για ψάρεμα.
"Θα δεις... εκεί δεν έχεις ξαναπάει" λέει. Απόρισα. Τελικά πήγαμε...
Ώντος δεν είχα ξαναπατήσει σε κείνο το μέρος. Ηταν απ΄την άλλη μεριά της παραλίας, χωρίς άμμο, απότομα βράχια....
αλλά με πολύ ωραία θέα!

Ωστόσο, αυτό που μου τράβηξε περισσότερο τη προσοχή ήταν μια... καλύβα!

Μια ξύλινη, παρατημένη καλύβα που δε μπορούσες να πλησιάσεις απ' τα κλάδια, τα ξερόχορτα και τα αγκάθια που την περιτριγύριζαν... αλλά ήταν σε όμορφη θέα.

Τελικά μόνο για ψάρεμα δεν πήγα! πάλι καλά που είχα το κινητό μαζί μου και τράβηξα φώτος!

Στο τέλος, το παράπονο του πατέρα ήταν αναμενόμενο... δεν είχε και άδικο!

Μεγάλες αλήθειες απ' τον Αρκά...!!!

-προσπαθώ να βγω από το ψυχολογικό αδιέξοδο, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ από που μπήκα.
- διασκέδαση είναι η τέχνη να κουράζεσαι τις ώρες ανάπαυσης.
- η πείρα είναι μια χτένα που την αποκτάς όταν είσαι πια φαλακρός!
- δημοκρατία είναι 4 λύκοι και 1 πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό.
- αυτοί που κάνουν πως ξέρουν τα πάντα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.
- η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.
- η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: επανάσταση, περισυλλογή,τηλεόραση.
- ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια.
- ακόμα και μια κοινωνία ηλίθιων είναι ταξική. έτσι ένας ηλίθιος πλούσιος είναι απλά πλούσιος ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος.
- η τύχη χτυπάει την πόρτα σου μόνο μια φορά, αλλά η ατυχία έχει πολύ μεγαλύτερη υπομονή.
- έχω διαβάσει τόσα πολλά γύρω από το κάπνισμα και το ποτό που αποφάσισα να κόψω το διάβασμα.
- η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας.
- μεγαλοφυΐα είναι κάποιος που σε μια παραλία γυμνιστών μπορεί να θυμάται φάτσες.

Θέλω και γω να το κάνω...

Αυτά που κάνει το παλικάρι στο βίντεο δεν υπαρχουν!...Θέλω και γω!
http://www.youtube.com/watch?v=_mWSR6y_Sfg&feature=related
... είναι απ' το so you thing you can dance" της Αμερικής πέρυσι...  γιατί καλοί και οι παραδοσιακοί που πάω αλλά και το breakdance τα σπάει!...

Στα Γιάννενα... ένας παράδεισος

Στο δρόμο για τα Ζαγοροχώρια συναντάς αυτό το ονειρεμένο τοπίο...

Τα πανέμορφα γαλαζοπράσινα και πεντακάθαρα νερά του Βοιδομάτη ποταμού...

.
..αλλά και το καμπυλοτό γεφύρι κλέβουν τη παράσταση.

Αδύνατον να μην κάνεις μια στάση εδώ τούλαχιστον για μια φωτογραφία...

εγώ ισως το παράκανα.

Φτάσαμε τελικά και στο Πάπιγκον
...ένα απ΄τα Ζαγοροχώρια.

γεμάτο πλακόστρωτα στενά και

πέτρινα σπίτια....

...γραφικότατο.

Ωραία όλ' αυτά... αλλά φτάνει!
Επιστροφή στη πραγματικότητα...

ενα διαλημματάκι ήταν...

...και πέρασε. Σίντομα νέο άρθρο. Sorry guys... αλλά βλέπετε έχουμε και μια σχολή να κοιτάξουμε.

ps... βασικά μη σας λέω μαλ@$!ες.... ακόμη να συνέλθω απ' το ξεφάντομα στη Μύκονο... αυτός είναι ο λόγος...

Πάμε Μύκονοοοοο???????

Ναι!...Είμαι και εγώ ένας απ΄τους χιλίαδες "φοιτητές-θύματα", όπου "αναγκάζονται" κάθε χρόνο τέτοια εποχή να παρατάνε τις σχολούλες τους, τα μαθηματάκια τους και τα εργαστηριάκια τους και να τρέχουν στις "Paradise". Αν είναι δυνατόν! Τι κατάσταση είναι αυτή!... Καλά! δε μας σκέφτεται κανείς πια εμάς, τους "διψάμε για γνώση" φοιτητές?

Μα σου λέει, τωρα έκει μαζέυονται όλα τα πανεπιστήμια(και μη) και όλα τα σούργελα της ελληνικής τηλεόρασης( Γαλάτης style) και γίνεται της Πόπης κάθε μέρα στις παραλίες και κυρίως κάθε νύχτα στα clubs... γίνεται να πεις όχι?( βασικά, γίνεται να πείς όχι... έλα όμως που δε το λες!)

Άντε!.. τελικά μετά από πολύ σκέψη, διαλογισμό, συλογισμό, αναλογισμό και κυρίως πίεση απ΄τους "κακούς" φίλους-συμφοιτητές μου, που όλο με παρασέρνουν,τους κάνω τη χάρη( γιατί, μη το ξεχνάμε, εγω δεν ήθελα να πάω) και αποφασίζω να ακολουθήσω....

για να δούμε τι θα δούμε λοίπον... σε λιγότερο απο 10 μέρες φεύγουμε.( Και πως τα βαριέμαι τα ταξίδιααα...!!!)

Υ Γ. να θυμηθώ να πάρω ρακέτες...

Χρόνια πολλά μαμά!

... ετσι γραφει στο google σημερα αν πατησεις πανω στο ροζ γράφημα.
10 Μαιου, η μέρα της μητέρας, τις μάνας, της γυναίκας που έφερε στο κόσμο ένα νέο άνθρωπο, μια νέα προσωπικότητα... που έφερε ΕΜΑΣ.
Αν και δεν είμαι υπέρ στο να υπαρχουν τιμητικές μέρες αυτού του είδους(παραπέμπουν σε εμπόριο περισσοτερο), σίγουρα οι μητέρες όλου του κόσμου αξίζουν πολλά γι΄αυτό τους το κατόρθωμα.
...Όσο και να φωνάζουν, όσο υπερπροστατευτικές και να ΄ναι, εμεις τις αγαπάμε και τις νιαζόμαστε, γιατί... μάνα είναι μόνο μία!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ... ΜΟΥΣΙΚΗ

Μουσική...από σπίτι. Και για όσους δε τό πιασαν τι εννοώ... HOUSE. Δε ξέρω πολλά γι΄αυτό το είδος μουσικής, ούτε από πότε υπάρχει, ούτε απο πότε ξεκίνησε, ούτε ποιός την "ανακάλυψε". Το μόνο που ξέρω είναι ότι κατά το πλείστον τα κομμάτια house δεν έχουν λόγια, παίζονται στα clubs με τέρμα τα τεσιμπέλ(εκεί μην επιχειρήσεις να μιλήσεις... δε θα ακουστείς), όπου στους ρυθμούς τους οι νεολαίοι σαρτοκοποιούνται( ένας άπ΄αυτούς είμαι και γώ πλέον) και όσοι δε γνωρίζουν αυτό το είδος το μετονομάζουν σε " ντάμπα- ντούμπα". Αρχικά μου ήταν αδιάφορα τέτοια κομμάτια, στη συνέχεια ωστόσο άλλαξα γνώμη. Τώρα μπορώ να πώ πως την ακούω περισσότερο από κάθε άλλο είδος. Ορισμένα απ' τα αγαπημένα μου κομμάτια βρίσκονται παρακάτω....

• Michael Mind - baker street
• Trancecore project - mohicans
• Fedde Le Grand & Funkerman - 3 minutes to explain
• Armin Van Buuren & Sharon Del Adel - in and out of love
• Norman Doray & Tristan Garner - last forever
• Parov Stelar -homesick
• Parov Stelar - love
• Parov Stelar - chamberdmaid swing
• Congaman - fuck babylon
• Phil Garant - smoke
• Pat Rich feat Nicola Safano - 75 brazil street
• Sidekick - deep fear
• Tristan Garner - caribe
• Outwork - electro
• Wonderland Avenue - white horse